Yeşim Kabaca

Erkeklerde hep bir 35 yaş kafasından bahsedilir de, kadınlarda bahsedildiğini duymadım. Sanıyorum ki, türümün nadir örneği olarak ben de bu bunalımla komşu olmaya hazırlanıyorum.  Aslında yazmak, her zaman huzur vermiyor. Eskiden bir rahatlama yoluydu benim için.  Şimdilerde koruma kalkanları ile sürekli çevrili bir alan. Yazarın cesareti sanırım tam da bu kalkanları indirme cesaretinde gizleniyor. İndiremeyen bir ömür "Alo, Batiih!" oluyor. Politikayı rafa kaldırırsak, bir abimin söylediği lafı anımsıyorum: "40lar daha rahat, kendine bel altı vurmaktan vazgeçip kabul ediyorsun." demişti. "Kabul etmek"  İşte benim hayatımda en kavgalı olduğum kelime grubu. Hatalı olduğunu kabul etmekten yana bir sorunum olmadı hiç. Lakin aynı tevazuyu göstermeyene oldum olası "takık" bir halim vardı hep. Dikte edeni kabul etmekle ise hiç bir zaman barışamadım.  Zaten cümle içinde bile kabul etmeme hali makulleşiyor. Dikte ile b...

Her pil biter. Bitmeyenini bulabilmek için harcayacağın pilin sayısı, bitmeyen pili buluncaya kadar unutulur. Aradaki süreye tecrübe ya da amortisman denir. Her halükarda, akıl yaşta değil baştadır. Cesaret kalpte değil, ruhtadır ve değer, harcadığın pillerin toplamından ibarettir. Tecrübe ya da yıpranma ile kendini teselli edebilse de insanlar, durmak bitmeyen pil için düşünmek açısından daha faydalıdır. Vazgeçmek de doğru hipotezi kurgulamanın ön koşuludur. Dünki çocuk olsan da olmasan da. ;)